آتئیسم: شجاعت آزاد بودن

پذیرش آتئیسم (بی‌خدایی) در جوامع مذهبی اغلب به عنوان از دست دادن ایمان تعبیر می‌شود، اما برای بسیاری، این به معنای به دست آوردن آزادی واقعی است. این یک عمل شجاعانه برای بازپس‌گیری ذهن از قرن‌ها شرطی‌سازی دگماتیک است. در ایران، ظهور آتئیسم نشان‌دهنده یک تغییر بنیادین به سوی استقلال فکری است.

آزادی از ترس

دین از نظر تاریخی اغلب با مکانیزم ترس کنترل خود را حفظ کرده است—ترس از جهنم، ترس از قضاوت الهی، و ترس از طرد شدن. آتئیسم این زنجیرهای نامرئی را می‌شکند. وقتی درمی‌یابیم که هیچ نظارت کیهانی وجود ندارد، ترس جای خود را به مسئولیت می‌دهد. ما مسئول اعمال خود هستیم زیرا بر انسان‌های هم‌نوع ما در همین جا و همین لحظه تأثیر می‌گذارند، نه به خاطر وعده بهشت یا تهدید شکنجه.

خردورزی به جای اطاعت

پیشرفت توسط کسانی هدایت می‌شود که پرسش می‌کنند، نه کسانی که فقط اطاعت می‌کنند. آتئیسم دعوتی است به اولویت دادن به خرد و شواهد بر سنت و خرافات. با کنار گذاشتن محدودیت‌های دگم‌های مذهبی، ما درهای ذهن خود را به روی شگفتی‌های جستجوی علمی و درک واقع‌بینانه از جایگاه‌مان در کیهان می‌گشاییم.

آینده‌ای سکولار برای ایران

موج فزاینده سکولاریسم و آتئیسم در میان جوانان ایرانی یک مد گذرا نیست؛ بلکه طلوع دورانی تازه است. این نشان‌دهنده تمایل جمعی برای ساختن جامعه‌ای مبتنی بر حقوق بشر، اخلاق عقلانی و برابری است—ارزش‌هایی که اغلب توسط حکومت دینی سرکوب می‌شوند. مسیر رسیدن به یک ایران آزاد، از آزادی ذهن می‌گذرد.